This is page 545 of An Icelandic-English Dictionary by Cleasby/Vigfusson (1874)

This online edition was created by the Germanic Lexicon Project.

Click here to go to the main page about Cleasby/Vigfusson. (You can download the entire dictionary from that page.)
Click here to volunteer to correct a page of this dictionary.
Click here to search the dictionary.

This page was generated on 18 Mar 2017. The individual pages are regenerated once a week to reflect the previous week's worth of corrections, which are performed and uploaded by volunteers.

The copyright on this dictionary is expired. You are welcome to copy the data below, post it on other web sites, create derived works, or use the data in any other way you please. As a courtesy, please credit the Germanic Lexicon Project.

545 SKERAUKl -- SKIL.

oddr hafði þá ok skorit í bú sitt sem hann bar nauðsyn til, Eb. 316; s. gæss, Korm. 206, 208; skera niðr kvíkfé, Vápn. 30; skera af, id., Korm.; kýrin var skorin af. 3. to cut, shape; skorinn ok skapaðan, Barl 166: of clothes, klæði skorin eða úskorin, Grág. i. 504; óskorin klæði öll, N.G.L. i. 210; var skorit um pell nýtt, Fms. vii. 197; veittú mér þat, at þú sker mér skyrtu, Auðr, Þórkatli bónda mínum ... At þú skyldir s. Vesteini bróður mínum skyrtuna, Gísl. 15; skikkju nýskona, Fms. vi. 52: of the hair, þá skar Rögnvaldr jarl hár hans, en áðr hafði verit úskorit tíu vetr, ii. 189; hann hafði þess heit strengt at láta eigi s. hár sitt né kemba, fyrr en hann væri einvalds-konungr yfir Noregi, Eg. 6; hann skar hár hans ok negl, Ó.H.; ef maðr deyr með úskornum nöglum, Edda 41; s. mön á hrossum, Bjarn. 62. 4. [Scot. shear, of reaping], to shear, cut, reap; skera akr eða slá eng, to 'shear an acre' or mow a meadow, Gþl. 360; ax úskorit, Gkv. 2. 22; sá akra yðra ok skera, ok planta vingarða, Stj. 644; skera korn, K.Á. 176; sær ok skerr, Gþl. 329. 5. to carve, cut; glugg einn er á var skorinn hurðinni, Fms. iii. 148; s. jarðar-men, Nj. 227; skáru á skíði, Vsp.; var á framstafninum karls-höfuð, þat skar hann sjálfr, Fagrsk. 75; skar Tjörvi þau á knífs-skepti sínu, Landn. 248; skera fjöl, kistil, brík, as also skera út c-ð, to carve out (skurðr); skornir drekar, carved dragon-heads, Lex. Poët.; skera hluti, to mark the lots, Fms. vii. 140 (see hlutr); skera or skera upp herör, to 'carve out,' i.e. to despatch a war-arrow, like the Scot. 'fiery cross,' Eg. 9, Fms. i. 92, vi. 24, x. 388, Gþl. 82, Js. 41; s. boð, id., Gþl. 84, 370, 371. 6. special phrases; skera e-m höfuð, to make faces at one, metaphor from carving the pole, see níð; hann rétti honum fingr ok skar honum höfuð, Grett. 117 A; skera af manni, to be blunt with one (see skafa); þarf ekki lengr yfir at hylma, né af manni at skera, Mork. 138; þú ert röskr maðr ok einarðr, ok skerr (v.l. skefr) lítt af manni, Nj. 223; skerr hann til mjök (he begs, presses hard) ef Hneitir legði leyfi til, Sturl. i. 11: allit., skapa ok s., to 'shave and shear,' i.e. to make short work rf a thing, decide, Eg. 732, Hrafn. 29; láta skapat skera, to let fate decide, Fms. viii. 88. 7. skera ór, to decide, settle (ór-skurðr); biskup skerr ekki ór um skilnað, Grág. i. 328; ef eigi skera skrár ór, 7; föru-nautar hans skáru skýrt ór, Ölk. 36; þótti þá ór skorit, Ld. 74; s. ór vanda-málum, Str. 30; nú er þat vili várr, at einn veg skeri ór, to end it either way, Fb. ii. 57. II. reflex. to stretch, branch, of a landscape, fjord, valley; sá fjörðr skersk í landnorðr frá Steingríms-firði, Ld. 20; sá þeir at skárusk í landit inn firðir stórir, Eb. 5 new Ed.; fjörðr skarsk langt inn í landit, Krók.; höfðarnir skárusk á víxl, the headlands stretched across, overlapped one another, id.; í dal þeim er skersk vestr í fjöll, milli Múla ok Grísar-tungu, Ld. 146; vág-skorinn, a shore with many bays; skorið fjörðum, scored with many fjords; þar skersk inn haf þat er kallask Caspium mare, Stj. 72. 2. phrases, hón skarsk í setgeira-brækr, Ld. 136; ef nokkut skersk í, happens, Gþl. 20, Fbr. 102 new Ed.; Þórðr sagði eitthvað skyldu í skerask, Þórð. 67; þat skarsk í odda með e-m, to be at odds, Fbr. 3. to yield so much in meat and so much in tallow, of cattle when killed; skerask með tveim fjórðungum mörs, með tíu mörkum, sauðirnir skárust vel, ílla. 4. skerask ór e-n máli, to withdraw from a cause, Nj. 191; betra hefði þér verit at renna eigi frá mágum þínum ok skerask nú eigi ór sættum, 248: skerask undan e-u. to refuse, decline, Hrafn. 12, Stj. 425, Róm. 362; ef þú skersk undan förinni, Ld. 218; ef þeir játa þessi ferð, þá mun ek eigi undan skerask, Fms. iii. 70; þeir fystu hann í at sættask, en hann skarsk undan, Nj. 250; at ek munda eigi undan s. þér at veita, 180. 5. pass., boga-strengrinn skarsk, Fas. ii. 537; klæðin skárusk, Fms. v. 268; tré-ör skal út skerask í bygðir, Gþl. 13

sker-auki, a, m. a nickname, Gísl. 3.

sker-borð, n. a dish, plate; eins og s. reist á rönd, rambar þar til dettr, Tíma R.

skerða, ð, [skarð], to diminish; þá skal s. jafnt alla aura ... skerða mundinn, Grág. i. 125, 126; þat er hvárki skerði verð né leigu, Gþl. 503.

skerðingr, m. a shark (há-skerðingr), as a nickname; whence Skerðings-staðir, in western Icel.

skerðir, m. a diminisher, Lex. Poët.

skerfr, m. [Dan. skjœrv], a share, portion.

sker-garðr, m. [Dan. skærgaard], a reef of rocks in the sea near shore, Bs. i. 842, Trist. 8, Rafn. S. (in a verse).

sker-gípr, m. a kind of bird, Fas. iii. 230.

skerja, u, f., prop. a cow = skirja, akin to skars, skersa, a romping lass; að skerjan þessi skyldi mér ... snuprur nógar veita, Grönd.

skerjóttr, adj. full of skerries, Fms. ii. 16, Ld. 142.

skermsl, n. pl. [akin to sker], rugged, broken, rocky ground; halda þangat fénu at þeir fái versta haga ok skermsl eru mest, Ísl. ii. 181.

sker-nár, m. a person left to die on a skerry, Grág. ii. 185; see nár.

skerpa, t, to sharpen.

skerpa, u, f. [skarpr], sharpness: = skorpa, lota, með fyrstu skerpu, in the first charge, onslaught. Thom. 482.

skerpingr, m. a sharp effort; róa undan í skerpingi, Krók. 59 C: a sharp frosf.

skerpla, u, f. the second month in the summer, Edda 103; see Icel. Almanack, May 25, 1872.

skersa (skessa), u, f. [skars], a giantess, Fb. i. 258: freq. in mod. usage of an unlady-like woman.

skersi-ligr, adj. monstrous, Pr. 403.

skettingr, m. [skattr]. a kind of coin, B.K. 91, 97.

Skeynir, m. pl. the men from the county of Skaun in Norway, Ó.H.

skeypa, ð, [skaup], to mock; skeypa at e-n, Konr.

skeypi-liga, adv. (-ligr, adj.), [skaup], mockingly, Bs. i. 340.

SKEYTA, t, [skaut; Dan. sköde], a law term derived from the symbolical act used in transferring land by donation or bequest; the donor put a sod from the land into the new owner's lap (for the reference from N.G.L. i. 96, see s.v. mold); hence skeyta land, to convey a piece of land to another; nú kaupir maðr jörð í fjölda manna, þá eigu þingmenn at skeyta honum jörð, ... þá eigu þingmenn honum með vápna-taki jörð at s., ... þat skal jamt halda sem á þingi sé skeytt, N.G.L. i. 96; skeyta jörð undir e-n, Munk. 79, 139, D.N. iii. 250, 253; konungr skeytti honum jarðir austr við lands-enda, Fms. vi. 432; taka þeir fasteignir kirkjunnar ok s. ok skipta sem þeim líkar, K.Á. 232: of a person, vera skyldr ok skeyttr undir e-n í öllum hlutum, or vera e-m skyldr ok skeyttr, to be bound, subject to one, Fms. vi. 53, vii. 315; jörð brigð ok skeytt undir mik ok minn ættlegg, Gþl. 296, 302; skeytti hann (the king) jarðir miklar til kirkju, Ó.H. 168; þá var skeytt þangat Hernes mikla á Frostu, Fms. vii. 196; nú kaupir maðr jörð til skeytingar ok vill hinn eigi s. er seldi, N.G.L. i. 93; skeyta e-m forvitni, to satisfy one's curiosity, Ld. 98, Ísl, ii. 375. 2. skeyta saman [skauti], to join together; gékk í sundr skip-rá þeirra ... vill þú skeyta rá vára saman, Fbr. 81 new Ed., freq. in mod. usage. II. metaph., s. um e-t, to care for; þeir skeyttu ekki um þá, Sturl. ii. 100; ef sá vill sem fyrir verðr, en ef hann skeytir eigi um, þá á konungr ekki á því, N.G.L. i. 334: freq. in mod. usage, e.g. Matth. xxii. 16.

skeyti, n. [skjóta]. a shaft, missile; honum selr Fjölnir í hönd eitt skeyti ... hann berr þessa ör fyrir hvern mann, Fms. xi. 71; með s. sín, Lv. 66, Fms. ii. 332; skafa s., Rm. 39; skaðleg s., Fms. ii. 198; þung s., Magn. 468, Skv. 3. 54: shafts or arrows were used for tokens or messages (cp. Swed. budkafle, her-ör, q.v.), hence the Icel. popular phrases, eg heti ekki fengið nein skeyti, I have received no notice; hann hefir ekki sent mér nein s., he has sent me no message.

skeyting, f. the conveyance of an estate, see skeyta; kaupa jörð til skeytingar, N.G.L. i. 93, Gþl. 302; skeytingar vitni, N.G.L. i. 223; skeytings-aurar, a fee for the conveyance, D.N. iv. 120, 147, 880. 2. metaph. heed, care; in the compds, skeytingar-laus, adj. Dan. sködeslös, heedless, reckless; and skeytingar-leysi, n. negligence.

skeytingr, m. = skæting, taunts, Bs. ii. 123.

skiki, a, m., qs. skikki(?), [akin to Engl. shank; Germ. schinken] :-- a strip, lap, skirt, of skin, cloth, land; bak-skiki (q.v.), land-s.; hann hefir skilið eptir lítinn skika, passim in mod. usage.

skikka, að, [from Germ. schicken], to order, ordain, Fb. iii. 337 (the third hand), Fas. iii. 295, 337 (of the 15th century); for in Sks. 803 the old vellum B has skipaðr, Bs. ii. 306 (verse 8).

skikkan, f. an ordinance, order, Pass., Vídal.

skikkan-ligr, adj. (-liga, adv.), orderly, well-behaved, (mod.)

SKIKKJA, u, f. a cloak, mantle, Am. 47, Nj. 22, Eg. 213, 318, 579, Fms. ii. 280; skikkja and möttull (q.v.) are synonymous, thus, hann gaf honum 'skikkju,'... hann sá altaris-klæði þat er gört var ór 'möttlinum' (both referring to the same garment), Fms. vi. 164; skikkjur þær er feldir heita, Krók.; skikkju verð, Fms. x. 199; skikkju kaup, id. COMPDS: skikkju-bönd, n. pl. the mantle straps, Fms vi. 348. skikkju-lauss, adj. cloakless, Fms. vii. 143, Sks. 289, Ld. 168. skikkju-rakki, a, m. a lap-dog, Orkn. 114, Fas. iii. 544. skikkju-skaut, n. the lap of the s., Fms. iv. 137, Mag.

skikkja, ð, to put on a cloak; skikkja sik, to cloak oneself; þá tók konungrinn einn gráfeldinn ok skikði sik, Hkr. i. 180; varar-feldir nýir ok úskiktir, not worn, N.G.L. i. 75.

SKIL, n. pl. [skilja; Engl. skill; Dan. skjel; a word borrowed from the Norse] :-- a distinction, of eyesight and hearing; menn sá varla handa sinna skil, one could hardly distinguish one's own hands, Eb. 260; sjá varla fingra sinna skil, Bs. i. 352; nema orða-skil, to catch the distinction of words, Eb. 28; kunna daga-skil, Sks. 2. a weaver's term, the space between the threads. II. metaph. discernment, knowledge; kunna góð skil á e-m (e-u), to have favourable knowledge of, to know distinctly, well, Ld. 22; vita skil á e-u, id., K.Á. 108, Gþl. 25; kunna skil e-s, Am. 9; Snorri vissi góð skil á honum, Eb. 142. 2. an adjustment, fair dealings, due, Dan. skjel; segja skil á e-u, to declare, Ld. 234; göra skil á e-u, to give an account of, Grág. i. 440; at skilum ok at lögmáli réttu, Gþl. 306; stefna e-m til skila, to cite a person to answer in court, Grág. i. 175, 179, ii. 227; færa mál til skila, to put a case right, Fms. v. 324; verða at litlum skilum, to be of little account, come to naught, Fms. ix. 297; svara skilum fyrir e-t, vii. 127; sá arfr skal at skilum fara, Jb. 156; koma öllu til skila, Ísl. ii. 131; hann sendi